David LIVELY

• 4th prize, Piano 1972
  
• jury, Piano 1999
  
• jury, Piano 2003
  
• Jury, Piano 2010
  

Toen hij in 1972 de 4de Prijs van de Koningin Elisabethwedstrijd won, was DAVID LIVELY de jongste finalist ooit. Op aanraden van Jules Gentil, de assistent van Alfred Cortot, verliet hij de Verenigde Staten om de gepriviligieerde leerling van Claudio Arrau te worden. Nadien vervolmaakte hij zich bij Nadia Boulanger, Wilhelm Kempf en Erich Leinsdorf. Zijn parcours kenmerkt zich door een niet aflatende originaliteit. Hij is een fervente voorstander van ongebruikelijke werken en beschikt over de nodige virtuositeit om de concerti van Joseph Marx, Wilhelm Furtwängler, Ferruccio Busoni en Sergey Rachmaninov op te nemen. De hedendaagse compositie draagt hij een warm hart toe en hij voelt zich dan ook nauw verwant met Aaron Copland, Eliott Carter, Henri Dutilleux, Philippe Boesmans of Benoît Mernier. Dit seizoen vertolkt hij de wereldpremière van het concerto Reflecting Black van William Blank, dat aan hem opgedragen is. Zijn onvermoeibare nieuwsgierigheid voedt ook zijn passie voor historische klavieren enerzijds en hedendaagse synthesisers anderzijds. David Lively is naast docent en examendirecteur aan de École Normale de Musique de Paris ook artistiek directeur van het Festival van Saint-Lizier in de Pyreneeën.

David Lively est le plus jeune finaliste lorsqu’il remporte le 4e Prix au Concours Reine Elisabeth de 1972. Il quitte les États-Unis sur le conseil de Jules Gentil, l’assistant d’Alfred Cortot, pour devenir l’élève privilégié de Claudio Arrau, et se perfectionner auprès de Nadia Boulanger, Wilhelm Kempf et Erich Leinsdorf. L’originalité de son parcours ne se dément pas. Audacieux défenseur des répertoires rares, sa virtuosité lui permet d’enregistrer les concertos de Joseph Marx, Wilhelm Furtwängler, Ferruccio Busoni et Sergey Rachmaninov. Proche d’Aaron Copland, Eliott Carter, Henri Dutilleux, Philippe Boesmans ou Benoît Mernier, l’écriture actuelle lui est chère. Cette saison, il crée le concerto Reflecting Black de William Blank dont il est le dédicataire. Infatigable curieux, David Lively nourrit une égale passion pour les claviers historiques et pour les synthétiseurs actuels. Professeur et directeur des Concours à l’École Normale de Musique de Paris, il est aussi le directeur artistique du Festival de Saint-Lizier dans les Pyrénées.

David Lively was the youngest finalist when he won Fourth Prize at the Queen Elisabeth Competition in 1972. On the advice of Jules Gentil, assistant to Alfred Cortot, he moved from the United States and became the favoured pupil of Claudio Arrau, going on to further studies with Nadia Boulanger, Wilhelm Kempf, and Erich Leinsdorf. He has had a strikingly distinctive career. He has been a bold advocate of rarely-heard repertoire and his virtuosity has enabled him to record the concertos of Joseph Marx, Wilhelm Furtwängler, Ferruccio Busoni, and Sergey Rachmaninov. He has a special affinity with Aaron Copland, Eliott Carter, Henri Dutilleux, Philippe Boesmans, and Benoît Mernier and is very interested in contemporary work. This season sees him premiere William Blank’s concerto Reflecting Black, which is dedicated to him. Indefatigably curious, David Lively is equally passionate about historic keyboard instruments and today’s synthesisers. A professor and director of examinations at the École Normale de Musique in Paris, he is also the artistic director of the Festival in Saint-Lizier in the Pyrenees.